- Koniczyna charakteryzuje się niską ilością surowego włókna, wysoką zawartością białka i składników mineralnych oraz małą ilością suchej masy. Koniczyna perska łatwo się rozmnaża, dobrze kiełkuje i bardzo szybko rośnie.
Koniczyna perska Rusty kwalifikat C1 nasiona otoczkowane
Koniczyna perska Rusty to jednoroczna roślina pastewna ceniona za wysoką wartość odżywczą i zdolność do wielokrotnego odrastania w ciągu sezonu wegetacyjnego. Dzięki swoim właściwościom znajduje zastosowanie w żywieniu bydła, owiec oraz innych zwierząt gospodarskich.
Charakterystyka koniczyny perskiej Rusty
Odmiana Rusty charakteryzuje się szybkim wzrostem i zdolnością do osiągania wysokości od 50 do 70 cm. Posiada rozgałęzione, stojące łodygi o miękkiej strukturze, które wykazują tendencję do wylegania. System korzeniowy jest płytki i dobrze rozwinięty, co umożliwia efektywne pobieranie składników odżywczych z gleby.
Warunki uprawy koniczyny perskiej
Koniczyna perska preferuje gleby żyzne i wilgotne, najlepiej z kompleksów pszennych bardzo dobrych i dobrych oraz żytnich bardzo dobrych. Optymalny odczyn gleby to obojętny lub lekko zasadowy, dlatego w razie potrzeby zaleca się wapnowanie przed siewem. Roślina ta ma wysokie wymagania termiczne i wodne; kiełkuje w temperaturze około 6°C, jednak najlepsze efekty wzrostu osiąga przy wyższych temperaturach i obfitych opadach.
Termin i norma wysiewu koniczyny
Najlepszy termin siewu koniczyny perskiej to druga połowa kwietnia, gdy temperatura gleby osiąga około 8°C. Opóźnienie siewu może skutkować zmniejszeniem liczby pokosów w sezonie. Zalecana norma wysiewu wynosi od 15 do 20 kg nasion na hektar przy siewie czystym, z rozstawą rzędów co 10-20 cm i głębokością siewu 1-1,5 cm. W przypadku uprawy w mieszance z życicą westerwoldzką, stosuje się 13-15 kg nasion koniczyny oraz 8-10 kg nasion życicy na hektar.
Pielęgnacja i zbiór koniczyny perskiej
Po wschodach koniczyny perskiej może dochodzić do zachwaszczenia plantacji, zwłaszcza w przypadku opóźnionych wschodów spowodowanych chłodami lub suszą. W takiej sytuacji pierwszy pokos zielonki należy skosić wcześnie, w fazie pąkowania koniczyny. Po skoszeniu rośliny odrastają szybko i w kolejnym odroście zwykle zagłuszają chwasty. Kolejne pokosy kosi się na początku pąkowania roślin.
Zastosowanie koniczyny perskiej
Koniczyna perska Rusty jest ceniona jako roślina pastewna, dostarczająca wartościowej, wysokobiałkowej paszy, nadającej się dla przeżuwaczy, a także dla świń i drobiu. Pasza z koniczyny perskiej ma dużą wartość żywieniową.
Dzięki swoim właściwościom, koniczyna perska Rusty stanowi cenny element w płodozmianie, poprawiając żyzność gleby i dostarczając wartościowej paszy dla zwierząt gospodarskich.
Nasiona posiadają aktualne świadectwo.